Nijmeegse Vierdaagse dag 3 ;-)

Als het goed is hebben jullie vandaag allemaal gezien hoe hard het heeft geregend. Ik was er al bang voor. Vandaag was een beetje een dag die model stond voor de gehele vierdaagse. Namelijk met pieken en dalen. De morgen ging redelijk snel, vooral de eerste tien kilometer, en voor we het wisten waren we op de helft. Toen… begon het te regenen. En niet zo’n klein beetje ook. Ik had vandaag mijn sportschoenen aan, dat loopt lekker licht en ik krijg niet zo’n last van mijn enkels. Het zou alleen lekker zijn… als die dingen ook waterdicht waren geweest.

Met pedaalemmerzakken over mijn schoenen gebonden en een regenponcho aan mijn blote armen geplakt liep ik 2 uur lang in de regen. De zakken scheurden na een half uurtje al en toen was het kwaad eigenlijk al geschied. Ik liep te soppen in mijn schoenen en voelde mijn voeten al haast openscheuren. Wat een ellende. Ik heb een tijdje met tranen in mijn ogen gelopen en ik heb mijn moeders hand vastgehouden , ik zag het einde gewoon even niet meer. Gelukkig hield het wel op met regenen, toen we nog ongeveer 10 kilometer moesten. Dat was rond dezelfde tijd dat ik mijn tweede Ibuprofennetje op had, dus op dat moment zag ik het weer helemaal zitten. Ik zong mee met de soldaten, gooide mijn handen in de lucht bij de muziek en kletste vrolijk met andere deelnemers.

Daarna kwamen de 7 heuvels/heuvelen. Die vond ik eigenlijk helemaal niet zo erg! Het is gewoon rot dat het daarvoor geregend had, want mijn enkels waren koud en stijf en toen moest ik nog die heuvels op en af. Dus de laatste 3 kilometer liep ik heel raar, omdat mijn enkels zeer deden en ik een loopmanier gevonden had die mijn benen nog een beetje spaarde. Maar dat ziet er natuurlijk altijd debiel uit.

Vandaag geen bekende Nederlanders gezien. Oh wacht ja, Giel weer. Dit keer ook maar geen foto gemaakt, die krullenbol kent iedereen nou wel:P

Dus nu zit ik op de bank. Ik heb in het zwembad gezwommen, heb in de sauna gezeten én ik ben in bad geweest, daarna heb ik blaren geprikt (na vandaag was het wel heel dramatisch) en nu zit ik met mijn dikke branderige tenen op de bank.

En heel eerlijk gezegd ben ik als de dood voor morgen. Het is allemaal hartstikke leuk, laatste dag, Via Gladiola, kruisje ophalen en gewoon naar huis kunnen, maar je moet ook gewoon weer 40 km lopen en mijn voeten voelen aan alsof ze in brand staan. Na een nachtje slapen zal dat wel iets verbeterd zijn, maar het blijft eng. Gelukkig gaat de voorraad Ibu weer mee morgen, en houd ik in gedachten dat ik morgenavond weer lekker in mijn eigen bed slaap. Mijn ‘grote teen’nagels staan op het punt van mijn tenen te vallen, dat vind ik even eng. Maar verder zet ik vanavond even mijn verstand op nul en zien we morgen wel weer verder. We zullen zien!

Ik heb vandaag maar weinig foto’s gemaakt, het was echt een hele zware dag. Wel de foto’s weer op mijn hyve gezet! Jullie weten het adres inmiddels wel;-)


Veel liefs en morgenavond schrijf ik nog een stukje! Wie even een momentje niets te doen heeft mag duimen!