Nijmeegse Vierdaagse dag 4 (deel 2)

Het is een beetje mosterd na de maaltijd natuurlijk, want inmiddels weet iedereen dat ik de vierde dag van de vierdaagse ook heb overleefd. Maar het is wel zo leuk om nog even de details te geven.

Gistermorgen was ik eigenlijk nog steeds doodsbang, net als de avond na de derde tocht. Ik wist dat mijn voeten na die derde dag gigantisch veel schade hadden opgelopen, in de vorm van blaren en verstopte schaafwondjes tussen mijn tenen. Bovendien waren mijn sportschoenen nog zo zeiknat van die regenbui dat ik al vreesde dat die echt niet droog zouden zijn. Dus moest ik die verschrikkelijke wandelschoenen weer aan.

Toen ik begon met lopen wist ik al dat het een zware dag zou worden. Mijn moeder had gezegd dat ze vorig jaar vond dat de laatste dag heel vlot ging, dus daar hoopte ik op. Niets bleek minder waar. Om half 8, een uur nadat we waren vertrokken, nam ik al mijn eerste Ibuprofen. Mijn tante ook, dat was aan de ene kant fijn maar aan de andere kant ook weer heel confronterend. Het is zwaar. De eerste twintig kilometer gingen redelijk vlot, mede dankzij het roze pilletje, maar daarna werd het slopend. Ik had me voorgenomen om zo lang mogelijk te wachten met die tweede Ibu, zodat ik goed van de Via Gladiola kon genieten, maar het wachten was moeilijker dan ik dacht! Kilometers dijk en dorpjes, gelukkig zonder al te veel regen maar wel met de blaren die ik waarschijnlijk ook niet goed heb behandeld. Die laatste avond was het een beetje ieder voor zich, mijn moeder en tante waren hun spullen aan het inpakken en ik kreeg een paniekaanval toen ik mijn voeten eens grondig bestudeerde. Wat moest ik hier in vredesnaam aan doen? Ik plakte blarenpleisters, trok ze er even later weer vanaf, prikte weer iets door, probeerde mijn teennagels te redden en om negen uur besloot ik naar bed te gaan om hopelijk pijnvrij weer wakker te worden.

Na het dorpje Linden, waar ik voor het laatst iets gegeten had, werd het lastiger. De Ibuprofen raakte al bijna uitgewerkt en het werd steeds verleidelijker om op een stoel of in het gras te ploffen. Zelfs met de wetenschap dat je niet meer zou kunnen opstaan als je het deed. Elk bezoekje aan de toiletten greep ik aan om even rust te pakken en te kunnen zitten, zodat je tenminste weer even een half uurtje verder kon lopen. Weer heb ik mijn moeders hand vastgehouden en half lopen janken op momenten dat het echt zwaar werd, want op een gegeven moment was ik zó bang dat ik er gewoon nooit zou komen! Ik was bang dat ik zo ontzettend kapot zou zijn dat ik om de 5 minuten een rust nodig zou hebben, en tsja dan kom je er nooit natuurlijk. Maargoed, toen we nog ongeveer 11 kilometer moesten heb ik een tweede pilletje gehad en toen zijn we doorgestampt richting Via Gladiola.

En hoewel het gejuich en ge-highfive mij niet voor de volle 100% naar de finish droeg, moet ik zeggen dat het wel beter ging toen we de Via Gladiola opliepen. Ik zong weer mee met de muziek en de legerliedjes (heerlijk!) en genoot van de schouderklopjes die ik kreeg van mensen die ik niet kende. Ergens halverwege ging ik door mijn enkel, dus moest ik even naar de kant om flink te vloeken. Toen kreeg ik van een jongen (jaar of 14,15) een gladiooltje in mijn handen geduwd, dat was wel erg lief. Op zo'n moment vergeet je het dan toch weer even. Niet veel later begon het te regenen, en niet zo'n beetje ook!! En natuurlijk had ik toen net de poncho weer weggegooid, haha!! Zul je altijd zien. Maar ja die regen maakt dan ook niet meer uit, mensen gaan juist harder klappen en juichen dus tsja!

Ik wist dat Marieke en Roos naar de intocht zouden komen, dus vanaf het begin van de Via Gladiola was ik al de linkerkant aan het afspeuren naar bekende gezichten. Het duurde maar en het duurde maar, en hoe langer het duurde hoe zwakker en pijnlijker mijn lichaam werd. Tot het moment dat ik een glimp opving van Roos, die langs de kant stond met haar haren tegen haar gezicht geplakt. Ze hadden geen paraplu of poncho mee, bleek wel. Dat was eigenlijk het moment waarop ik iedereen opzij heb geduwd en ben gaan juichen en rennen. Ik was zó ontzettend blij om weer vriendinnen te zien, dat ik al mijn pijn vergat en wel kon janken! Van vreugde, dit keer.

Na lekker gekletst te hebben en mijn kruisje te hebben opgehaald, was het tijd om terug te gaan naar het hotel. Daar stonden de spullen nog, die we mee moesten slepen naar het station voor de drukke trein terug naar Deventer. We hebben toen maar een taxi gebeld, want de sponsor van de Vierdaagse, Electrabel, zei het al: Loop met de Vierdaagse geen meter teveel!

En zo is het. Het was een hele bijzondere en grootse ervaring, en ik ben heel trots op mezelf, maar volgend jaar ga ik weer lekker wat anders spannends doen.

Parachutespringen of zo!

Nijmeegse Vierdaagse dag 4 ;-) (deel 1)

Lieve vrienden,

morgen krijgen jullie van mij nog 1 laatste verslag, met alle spannende details (en de foto's) van vandaag. Maar gezien ik nu zo doodop ben, en achteruit de trap op moest, wil ik eigenlijk stiekem gewoon naar bed. Het is gelukt vandaag, dat zeker! Het was loodzwaar, maar het kruisje is binnen. Ik ben tevreden en lichtelijk gehandicapt en met dat maffe gevoel duik ik nu mijn eigen bedje in.

Mensen, heel erg bedankt voor jullie lieve woorden, smsjes, mailtjes en reacties, ik voelde me waanzinnig gesteund en vind het ook erg leuk dat jullie me steeds zo hebben gevolgd!

tot morgen, welterusten!

Nijmeegse Vierdaagse dag 3 ;-)

Als het goed is hebben jullie vandaag allemaal gezien hoe hard het heeft geregend. Ik was er al bang voor. Vandaag was een beetje een dag die model stond voor de gehele vierdaagse. Namelijk met pieken en dalen. De morgen ging redelijk snel, vooral de eerste tien kilometer, en voor we het wisten waren we op de helft. Toen… begon het te regenen. En niet zo’n klein beetje ook. Ik had vandaag mijn sportschoenen aan, dat loopt lekker licht en ik krijg niet zo’n last van mijn enkels. Het zou alleen lekker zijn… als die dingen ook waterdicht waren geweest.

Met pedaalemmerzakken over mijn schoenen gebonden en een regenponcho aan mijn blote armen geplakt liep ik 2 uur lang in de regen. De zakken scheurden na een half uurtje al en toen was het kwaad eigenlijk al geschied. Ik liep te soppen in mijn schoenen en voelde mijn voeten al haast openscheuren. Wat een ellende. Ik heb een tijdje met tranen in mijn ogen gelopen en ik heb mijn moeders hand vastgehouden , ik zag het einde gewoon even niet meer. Gelukkig hield het wel op met regenen, toen we nog ongeveer 10 kilometer moesten. Dat was rond dezelfde tijd dat ik mijn tweede Ibuprofennetje op had, dus op dat moment zag ik het weer helemaal zitten. Ik zong mee met de soldaten, gooide mijn handen in de lucht bij de muziek en kletste vrolijk met andere deelnemers.

Daarna kwamen de 7 heuvels/heuvelen. Die vond ik eigenlijk helemaal niet zo erg! Het is gewoon rot dat het daarvoor geregend had, want mijn enkels waren koud en stijf en toen moest ik nog die heuvels op en af. Dus de laatste 3 kilometer liep ik heel raar, omdat mijn enkels zeer deden en ik een loopmanier gevonden had die mijn benen nog een beetje spaarde. Maar dat ziet er natuurlijk altijd debiel uit.

Vandaag geen bekende Nederlanders gezien. Oh wacht ja, Giel weer. Dit keer ook maar geen foto gemaakt, die krullenbol kent iedereen nou wel:P

Dus nu zit ik op de bank. Ik heb in het zwembad gezwommen, heb in de sauna gezeten én ik ben in bad geweest, daarna heb ik blaren geprikt (na vandaag was het wel heel dramatisch) en nu zit ik met mijn dikke branderige tenen op de bank.

En heel eerlijk gezegd ben ik als de dood voor morgen. Het is allemaal hartstikke leuk, laatste dag, Via Gladiola, kruisje ophalen en gewoon naar huis kunnen, maar je moet ook gewoon weer 40 km lopen en mijn voeten voelen aan alsof ze in brand staan. Na een nachtje slapen zal dat wel iets verbeterd zijn, maar het blijft eng. Gelukkig gaat de voorraad Ibu weer mee morgen, en houd ik in gedachten dat ik morgenavond weer lekker in mijn eigen bed slaap. Mijn ‘grote teen’nagels staan op het punt van mijn tenen te vallen, dat vind ik even eng. Maar verder zet ik vanavond even mijn verstand op nul en zien we morgen wel weer verder. We zullen zien!

Ik heb vandaag maar weinig foto’s gemaakt, het was echt een hele zware dag. Wel de foto’s weer op mijn hyve gezet! Jullie weten het adres inmiddels wel;-)


Veel liefs en morgenavond schrijf ik nog een stukje! Wie even een momentje niets te doen heeft mag duimen!

Nijmeegse Vierdaagse dag 2 ;-)

Bloed, zweet en tranen. Dat was een beetje het motto van vandaag. Weer een megazware dag, vooral de luchtvochtigheid maakte het wandelen op sommige punten erg pijnlijk. 80% was het vanmiddag! De regen die voorspeld was bleef gelukkig uit, het begon alleen met een regenbuitje toen we net tien minuten van de start af waren. Ik liep in een spaghettitopje en een driekwarts-broek en vond het regenbuitje eigenlijk heerlijk, maar wéér waren er vandaag van die mafkezen met fleece-jacks en dikke lange broeken en dat waren dezelfde mafkezen die bij het buitje direct in hun poncho’s schoten. Ook kwamen er ineens een hoop paraplu’s tevoorschijn, dát is irritant kan ik je zeggen! Ze prikken je ogen er zowat mee uit, lekker lopen is het dus niet echt!

Op diezelfde plek, tien minuten van de start vandaag, besefte ik dat ik de verkeerde schoenen had aangedaan. Ik had zowel sportschoenen als wandelschoenen meegenomen naar Nijmegen, maar de sportschoenen lopen toch net iets lichter en vooral de eerste 10 kilometer is dat erg fijn. Daarna wordt het toch wel zwaar, wat je ook aan hebt. Ik moest dus vanmorgen een keuze maken: verder met de sportschoenen en toestaan dat mijn teennagels er af gaan? Want serieus, de teennagels van mijn grote tenen gaan eraf. Heel langzaam (niet geschikt voor zwakke magen) buigen ze om en als ik ze niet vasttape morgenavond vallen ze er geheid af of erger nog, scheuren ze in. Maar met die wandelschoenen, die hoog zijn, krijg ik last van mijn enkels en die dingen zijn zó zwaar dat je tempo ook ernstig vertraagt.
Maar goed, na tien minuten kun je gewoon niet meer terug. Dat merk je wel als je er staat. Het is druk en het was een ‘late’ start, dus geen tijd te verliezen. Ik moest door.

De schoenen maakten het lopen op sommige punten bijna ondraaglijk. Vaak betrapte ik mezelf op een bijzonder naar gevoel. Dan dacht ik bij mezelf: hmmm.. zal ik gaan huilen? Of gewoon gaan overgeven? Het gevoel was voor mij nagenoeg hetzelfde. Gelukkig heb ik tegen het middaguur een Ibuprofen (mijn grootste vriend tijdens de Vierdaagse, op Harm Edens na) gehad en later zelfs nog een. Er liepen zelfs mensen met t-shirts waarop stond: ‘Wat fijn, met Ibuprofen geen pijn.’ Heerlijk slimme teksten toch?

Vandaag gelukkig geen ambulances gezien voor mensen die flauw waren geworden van de hitte, maar wel heb ik véél mensen zien strompelen en hinkelen. Wat een gezicht… oudere vrouwen die werden gedragen door zussen en vriendinnen, jongens die met een capuchon op door de menigte heen sukkelden (waarop anderen zeggen: ach, die heeft geen pijn! Da’s gewoon hiphop), je kon het zo gek niet bedenken. Weer die man met die klompen gezien, die ook op televisie was, en weer het zooitje bekende Nederlanders. Hans Kraaij Jr, Harm Edens, en dit keer ook Johan Vlemmix/Flemix/Vlemmincx of hoe je zijn naam ook schrijft. Ja, die mafkees die steeds van die Maxima-liedjes schrijft en zo. Die.

Vandaag moest ik mijn telefoon trouwens een keertje thuis laten, omdat anders mijn regenponcho niet in mijn tas paste. Maar het zorgde thuis nog voor een aardige verrassing! 5 smsjes, heerlijk! Altijd lekker om thuis te komen en ff wat berichtjes te lezen van het thuisfront. Ook kreeg ik dit keer een heel bijzonder berichtje, van Agnes, Patrick en Fiona. Geen familie, geen vrienden, nee dit zijn mensen van het Zutphens Persbureau waar ik aankomend schooljaar stage ga lopen! Wat een leuke verrassing!

Maar goed, morgen staat ons weer genoeg te wachten. 7 keer naar boven en naar beneden, heuvels en vlakten, het schijnt de zwaarste dag te worden. De statistieken zeggen het niet, maar mijn moeder en tante wel. En nou ja, die vertrouw ik daar toch iets eerder in. Morgen mogen jullie dus extra voor me duimen want ik zal het nodig hebben! Dinsdag waren er na t lopen al 473 mensen afgevallen hoorde ik vanmorgen, ik ben benieuwd hoeveel dat er vandaag waren. We zullen het morgen wel ergens lezen. We zijn zojuist even uit eten geweest, ik was zo moe en kreeg eigenlijk geen hap door mijn keel. En iedere keer als ik opstond om naar de wc te gaan (ik had veel water gedronken vandaag) moest iedereen lachen omdat ik zo strompelde. Verschrikkelijk, haha.

Vanmorgen hadden we trouwens nog bijna ruzie met iemand die hier in het hotel-restaurant werkt. Je kunt namelijk van het hotel lunchpakketjes bestellen, maar bijna iedereen stopt gewoon wat extra eten in een zakje of in hun broekzakken. Beetje zielig gezicht, maar het is wel stukken goedkoper. Maarja goed, mams en tante zitten dus broodjes in pedaalemmer zakken te proppen, want dat was alles wat we hadden. Die dingen maken ontzettend veel lawaai en ze zijn veel te groot dus je moet diep graaien… je raadt t al, dat viel op. Pipootje kwam naar ons toe, beetje lange, nerdige kerel en hij zei: ik wil jullie er even op attenderen dat jullie ook lunchpakketjes kunnen bestellen voor 7,50 per keer. (2 pakjes drinken, een broodje en een stuk fruit). Mn tante zegt heel slim: ooohhh okay! Dan doen we dat morgen.
Ik propte nog even snel een banaan in mn zak, naast de platgedrukte krentenbol, en tevreden liepen wij het restaurant uit. Op naar een nieuwe wandeldag.

En morgen wordt dus waarschijnlijk t lastigst.. vooral de eerste helft vind ik moeilijk, dan lijkt het een eindeloze wandeling te zijn. Maar als je 20 km gehad hebt, besef je weer dat t ooit ophoudt. Haha!

Ik ga er weer mee stoppen, fijne avond iedereen, bedankt voor alle leuke berichtjes van vandaag en graag hoor ik morgen weer van jullie! Ik zal het nodig hebben.

een paar foto's: http://tabularasa19.hyve.nl/album/42297179/Nijmeegse_Vierdaagse/6T9nuG7w/

Tot morgenavond!

SHIT! Ik ontdek net een blaar. :S

Nijmeegse Vierdaagse dag 1 ;-)

Tijdens het schrijven van deze blog heb ik een beetje gemengde gevoelens. Letterlijk, want aan de ene kant ga ik dood van de spierpijn en aan de andere kant zit ik lekker te snoepen. Nee, dat laatste is een grapje, maar de gemengde gevoelens zijn er wel degelijk.

Vanmorgen begon superleuk, toen we om kwart over 5 startten stonden er namelijk talloze straalbezopen jongeren langs de kant om ons succes te wensen. Ik heb een aantal keren gehigh-fived, en ik ben er van overtuigd dat ik door één naar bier stinkende gozer zou zijn geknuffeld als ik niet snel was doorgelopen. Het leek net alsof we allemaal fans hadden, die speciaal voor ons daar langs de kant waren komen staan. Echt hartstikke leuk en ik werd er stiekem helemaal blij van!

Maar, zoals jullie weten, werd het al gauw warmer en na een tijdje waren de kwartiertjes pauze nét niet genoeg meer. Ik ben van mezelf al niet zo’n drinker (water dan he, hihi), dus ik heb gewoon veel te weinig gedronken, te weinig gegeten, te weinig bescherming gehad tegen de zon en de pauzes waren ook heel kort en onregelmatig. Ik hoop dat het morgen iets draaglijker wordt, ook al gaat het regenen. Gelukkig zijn we hier gezegend met een zwembad en een ligbad, die combinatie doet wonderen!

Het was wel ontzettend leuk om die hele groep bij elkaar te zien wandelen. Steeds als je je omdraaide zag je duizenden mensen achter je aan slingeren. Ik heb me wel verbaasd over de kledingkeuze van veel van die mensen zeg! Lange broeken, vesten, jassen, (LAKLEREN) leggings, klompen, je kan het zo gek niet bedenken. Ook mensen met debiele hoedjes en mutsjes op hun hoofd, sombrero’s en varkentjes en zo. En dan denk ik op zo’n warme dag als deze, waar doe je het dan voor? Als je wil opvallen, moet je dat niet met een sombrerotje doen. ‘Kijk, daar loopt iemand met een sombrero,’ en voor je het weet gaat de aandacht alweer naar iemand die op zijn tenen loopt vanwege de pijn. Dat is natuurlijk veel interessanter om te zien! Ik ben enorm benieuwd naar de hoeveelheid afvallers van vandaag, het was een rottige eerste dag en ik heb al de nodige mensen zien hinkelen en strompelen richting de finish.

Wat ik ook nog ontzettend grappig vond was het feit dat alle dorpsbewoners die langs de route wonen zo leuk mee doen. Ze zetten belachelijk grote stereo-installaties in de tuin, gaan zelf voor DJ spelen en zetten hun kindjes langs de weg met een doos spekjes. Soms zie je zo’n tuttebelletje dat zelf uit de bak staat te snoepen en zich helemaal een ongeluk schrikt als een wandelaar er eentje pakt. Hoe schattig! En ook tijdens de rest van de tocht krijg je trouwens nog bizar veel high-fives. Meestal van tweejarige meisjes die het een keer van hun broertje hebben gezien en dan zelf ook maar hun handje uitsteken. Er steken sowieso veel kinderen hun handjes uit, maar niet alleen om een high-five te geven! De talloze militairen die meelopen (ik hoor nu serieus voor de 6e keer ambulancesirenes), uit Engeland, Zweden, Amerika of gewoon Nederland, zijn volgepakt met pennetjes, stickers en andere frutseltjes die ze maar wat graag aan de kids uitdelen. Zijn ze weer wat meer gewicht kwijt. (7e keer!!) Veel van de militairen zijn ontzettend knap (vooral de Engelsen valt me op), maar ik vind ze ook best zielig met al die bepakking. Ze hoeven niet allemaal met 3 tassen de 50 km te lopen, maar soms zie ik iemand lopen met twee vlaggen, 3 tassen en nog een hoop andere rotzooi. We hebben onderweg 3 keer plaats moeten maken voor een ambulance, de laatste die we zagen was voor een militair die in elkaar was gezakt vlak voor de finish. Dat is best wel schrikken!

Een laatste leuke verrassing na deze zware dag, was het bezoek van Scarlett aan de wedren. Ik kreeg een superlief gladiooltje, en gelukkig ook een paar opbeurende woorden want die kon ik best gebruiken!! Echt heel fijn om ff een vriendin te zien, ik ben blij dat er vrijdag ook een aantal van jullie zullen zijn! Als je er helemaal doorheen zit, is het zó fijn om een bekend gezicht te zien! Vat het vooral niet op als een hint, maar als je dat wel wil doen hou ik je vooral niet tegen;-)
Trouwens, vandaag wéér Harm Edens gezien (yay!) en ditmaal ook Giel Beelen. Beetje onduidelijke foto gemaakt, maar dat maakt niet uit want zo geweldig vind ik hem nou ook weer niet. Haha sorry Giel!

Er zijn vandaag sowieso weer n hoop foto’s gemaakt, alleen niet zoveel door mij haha! Zo staat er nog een foto van ons ergens op Flickr.com en vandaag heeft ook Modern Foto een kiekje van ons gemaakt. En af en toe merk ik dat ik weer eens met mijn smoel voor een camera heb gestaan zonder het te weten. Lekker, mijn ‘neutraal’ (lees: chagrijnig) kijkende kop op de televisie! Nou goed misschien morgen beter.

Maar goed! Mijn moeder en tante zijn even de deur uit, ik was iets te flauwtjes om mee te gaan dus ik ga even liggen tot ze terug zijn. Daarna zwemmen, in bad en vroeg mijn nest in!! Ik ga door jongens, dat in ieder geval.

Veel liefs en hopelijk tot morgenavond!

PS: foto's zijn weer te vinden op http://tabularasa19.hyve.nl/album/42297179/Nijmeegse_Vierdaagse/6T9nuG7w/

Nijmeegse Vierdaagse dag 0 ;-)

Vanuit de luxi Verdi-suite in het Belvoir hotel maak ik mij op voor de pijnlijke tocht die in het verschiet ligt. De pijnlijke tocht die ook nog eens nat gaat worden, hoorde ik net van Piet Paulusma. Het is kwart over zeven, nadat we ons hadden aangemeld bij de daarvoor bestemde standjes zijn we de stad door geweest en nu spenderen we onze laatste wakkere uurtjes in het ligbad of in het zwembad op de benedenverdieping. Wat een luxe!

En wat een drukte ook, hier in de binnenstad. Iedereen is blij, melig en er wordt van alle kanten op elkaar gelet. Wie loopt er mee, hoeveel kilometers, welke schoenen dragen ze en welke mensen verschijnen er nu al met gekke hoedjes en vreemde t-shirts?

Vanmorgen, toen ik nog veilig op station Deventer stond, waren de Vierdaagse-lopers er al uit te pikken. Stevige wandelschoenen aan de voeten en belachelijk volle tassen op de rug. De dag leek oorspronkelijk met wat ergernis te beginnen, dat wel. We zaten bij de stationsrestauratie op station Deventer en daar kregen wij oud aardbeiengebak geserveerd van een of andere ‘kamper annie’. Hermien, heette ze. Ik weet dat het er niets mee te maken heeft, maar ik raad absoluut niemand aan om daar ooit iets te gaan eten. Ik zag Hermien een gebakje klaarmaken, ze pakte met haar dikkige vingers de slagroom op (slagroom hoor je niet op te (kunnen) pakken!) en daar propte ze een blubberend zacht aardbeitje bovenop. Niet doen!

Maar goed, ik zit niet voor niets hier in Nijmegen nu, dus genoeg over stationsrestauraties in andere steden. Ik heb vanmiddag namelijk al een hoop leuke dingen gedaan, gekregen en gezien hier. Toen we hier net aankwamen deed dit alles me meteen denken aan een uitgebreidere versie van de Huishoudbeurs. Gratis appels, buttons, regenponcho’s, pennen en flesjes drinken… Oftewel, echt iets voor Lianne! Dus zonder me te schamen liep ik langs de Hartstichting kraam voor een gratis appel en liep ik net zo lang langs dezelfde jongen tot ik eindelijk ook een pen kreeg. Heerlijk, een keertje schaamteloos hebberig zijn. Ik neem nog meer troep mee terug dan dat er nu in mijn koffer zit.

Vorig jaar zag ik een Vierdaagse-foto van mijn moeder, mijn tante en Harm Edens, de presentator van ‘Dit was het nieuws’. Ik had een beetje hoop dat hij er dit jaar weer zo zijn. Harm Edens vind ik namelijk een van de leukste, meest nuchtere bekende Nederlanders die er is en ik zou het dan ook wel leuk vinden om hem te zien. Ik had geluk! Zie de foto's op mijn hyve (http://tabularasa19.hyve.nl/album/42297179/Nijmeegse_Vierdaagse/6T9nuG7w/), haha. Toen we hem zagen werden mijn moeder en tante gek en begonnen mij zijn kant op te duwen. ‘Grijp je kans, wees brutaal, ga bij hem staan! Toe maar, toe maar!’ Nou.. en als ik ergens een hekel aan heb.. is het dat ‘mijn kleine kind móet met Bassie op de foto’- gedrag. Ik stond op het punt om het persoonlijk op te vatten, dat kinderachtige gedrag, maar ik besefte me dat ik het kind-willen-zijn van hun maar even niet in de weg moest staan. Haha!

En op dit moment kijk ik naar het ‘Gevoel van de Vierdaagse.’ Wat apart om te horen, de presentator zegt dat dit hét sportevenement van Nederland is. En daar doe je dan aan mee. Ik mag van mezelf zeggen dat ik goed getraind heb, maar nog wel heb ik diep van binnen de kriebeltjes. Het wordt zwaar, dat spreekt niemand tegen. Iedereen maakt dit anders mee en de een kan iets beter tegen de pijn dan de ander, maar dit is mijn kans om te bewijzen wat ik kan.
Duim maar voor me, er zullen genoeg momenten zijn waarop ik het even nodig zal hebben.


Veel liefs en hopelijk tot morgenavond!


PS; het internet hier is CRAP, vandaar dat het beeldmateriaal op Hyves te vinden is. Hier wou het niet:(
PS2; voor leuke mannen moet je hier zijn(A)