De ALLERgrootste zeikblog over klanten # 1

Zoals beloofd, ga ik beginnen met dé lijst. De allerzeikerigste en tegelijk de allergrootste blog die ik tot nu toe heb bedacht. De (inmiddels meer dan) 50 irritante eigenschappen van klanten die ik samen met mijn collegaatje Marieke in elkaar heb gedraaid! Ik ga ze natuurlijk niet allemaal in één keer bespreken, dat zou het effect behoorlijk minimaliseren. Ik heb dus besloten ze per 5 aan jullie te introduceren. Het is dus geen ‘top 50’, als ik ze ook nog eens op volgorde van irritantheid moest zetten dan was ik volgend jaar december nog niet klaar.

Maargoed, of je nu vaak bij ‘onze winkel’ komt of minder vaak, je hoeft je niet aangesproken te voelen hoor. Ik zit me hier niet dagelijks over op te vreten, bovendien komen veel van de eigenschappen ook niet íedere dag voor. Maar ze zijn fascinerend, en ik denk dat veel mensen die in een winkel werken/hebben gewerkt wel een aantal dingen gaan herkennen!

Veel leesplezier! Oh en als je niet van zeurende mensen houdt, moet je maar even naar de blog hieronder scrollen. Die vind je dan vast leuker.

NUMMERRRR 1:

Klanten die niets zeggen.

Het loopt de hele morgen al lekker door, het regent dat het zeikt buiten, dus ik hoef niet te balen van het feit dat ik de hele dag in de winkel moet werken, en ik heb bijna lunchpauze. Oftewel, ik ben op geen snauw of chagrijnige blik te betrappen. "Goedemorgen!" zeg ik vrolijk tegen de mevrouw die aan de kassa komt. Ik schuif de scanner langs haar (technisch gezien nog van ons natuurlijk) voorraaddoosjes en pakjes Capri Sonne, en wacht nog steeds op een "goedemorgen" terug. Of een "hallo", een "hoi", zelfs een "hmmm" volstaat. Maar nee hoor. Mevrouw voelt zich te goed voor mij en zegt zelfs niets als ik haar vraag of ze de bon mee wil. Ze werpt nog snel een blik op mij om te bevestigen dat we klaar zijn en dan loopt ze weg. Ik laat me niet uit het veld slaan en roep haar hard achterna: EN EEN PRETTIG WEEKEND!

Tis wat, we zijn pas bij nummer 1 en ik denk nu al… die klanten zouden ook een zeikerige blog over mij kunnen schrijven:P Ach jaa… Volgende!

NUMMERRRR 2:

Klanten met schreeuwende/krijsende/jengelende kleine kinderen.

Ik heb een zusje van drie, dus ik begrijp heel goed dat je kind niet altijd netjes met je meeloopt, trapjes op en af rent en constant verstoppertje met je doet terwijl jij niet eens wist dat je meedeed. Maar als het kind al krijsend en bijna kokhalzend van het harde huilen op de grond ligt, ga er dan ook niet nog eens tegen schreeuwen. Laat ons niet alleen achter met dat kind, stamp niet alvast naar de kassa omdat je denkt dat t ophoudt als je het gehuil gewoon negeert. Dat werkt namelijk niet. Nee, zeg ik je, dat gaat alleen maar harder en harder. Totdat je het uiteindelijk zo zat bent en het kind tóch het snoepje geeft waar het om lag te krijsen. "Ssht, ssht, hier eet nou maar op.. kom maar, he lieffie? Gaan we lekker naar huis, ijsje eten."

Ga dat maar doen ja… ijsje eten.

NUMMERRRR 3:

Klanten die "helpen"

Ik weet niet of je wel eens in onze winkel geweest bent, maar over het algemeen is het zo dat wij zelf het liefst de mandjes uitpakken. We hebben namelijk niet zo’n fijne lopende band als bij de supermarkt. Ook pakken we de producten niet in, en slaat de computer de korting automatisch aan, mocht die korting er zijn. Wij willen namelijk alle klanten zo snel mogelijk helpen, zodat er geen lange rijen met zeurende klanten ontstaan. Toch zijn er mensen die zelf zo graag alles ‘snel willen doen’ dat ze niet doorhebben dat ze de hele boel aan het ophouden zijn. Meneer zet zijn mandje voor mij neer, en wij grijpen toevallig allebei naar de fles lampolie. Ongemakkelijk moment nummer 1, nu heb ik zijn hand vast en ligt die lampolie nog steeds in het mandje. Vervolgens trekt hij zijn hand weg, ik als reflex ook en vervolgens douwen wij allemaal onze handen wéér in het mandje, en verdorie allebei weer naar hetzelfde product. Blijf er toch vanaf man! Ik pak een artikel, scan het en zodra Pipo het ziet pakt hij alle producten een voor een uit het mandje en houdt ze, om mij te helpen, met de streepjescode naar mij toe vast. Ik vind het heel aardig dat hij probeert te helpen hoor, maar als hij het potje drie keer heeft omgedraaid, op zoek naar die code, heb ik de sticker inmiddels al drie keer aan me voorbij zien gaan en hoor ik de eerste zuchten en steunen al uit de rij. Ja, mensen, ik kan er ook niets aan doen. Als hij nou vast een tasje had gepakt, of zijn portemonnee.. maar ja zeg zoiets maar eens. "Pakt u uw portemonnee maar vast." Nee.. laten we dat maar niet doen he?

NUMMERRRR 4:

Klanten die met geld gooien.

Nu moet je niet denken dat ze van drie meter afstand met vliegtuigjes van 50 euro-briefjes staan te gooien hoor, zo erg is deze niet. Maar sommige mensen smijten het geld op de toonbank, zoals je met sleutels gooit als je net van je vriend hebt gehoord dattie vreemd gaat ofzo. Snap je? En dat hoeft niet, want we hebben helemaal geen ruzie. De klant en ik. Nee! Dus leg het nu maar gewoon lief op de toonbank, dan maak je mij een stuk blijer. Dank je.

NUMMERRRR 5:

Klanten die sjoemelen met tasjes.

Tasjes kosten geld, ook bij ons. 10 cent. Je hebt van die sjoemelende klanten er tussenzitten die éérst het volledige bedrag afrekenen (vaak gaan ze pinnen) en vervolgens zeggen ze met hun allerliefste glimlach: "ohh ja, mag ik ook nog zo’n groot tasje?" Ik heb dan altijd zin om ze voor tien cent te laten pinnen, maar in plaats daarvan duw ik ze maar gewoon een tasje in de hand. We moeten nog minstens 45 eigenschappen dus als ik me al druk ga maken over tasjes…?! Juist dan weet ik het ook niet meer.

Stay tuned for the next five!